İş çıkışı koşar adımlarla eve geldim yine..
İnci dedesi yanındayken kimseyi gözü görmez, istemez hiçbirimizi.
Baktım İnci dedesinin kucağında pek mutlu.
Tam yemeğe oturacakken birden beni istedi.
Şaşırdım.
Geldi kucağıma, kafasını omzuma yasladı minicik elleriyle sırtıma cici cici yapmaya başladı.
Sonra öptü yanaklarımdan.
Oturdum mutluluktan ağladım..
Beni hiçbirşey daha mutlu edemezdi.
Kızımdan aldığım en tatlı hediyeydi o öpücükler..
Üstelik çalışan bir anne olmanın, gün içerisinde çok fazla paylaşımda bulunamamanın verdiği acayip kaygılardan kurtulmam içinde bir vesileydi..
Canım kızım Allah hiç ayırmasın bizi.
Seni öyle seviyorumkii!